ก่อนหน้านี้ฉันยังอยู่ในชุดราตรีสีแดงก่ำ ประดับประดาไปด้วยเครื่องประดับตามแบบฉบับของฉัน  นั่งอยู่ในห้องที่ถูกกั้นด้วยวัตถุบางใสพร้อมกับเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกันอีกมากมาย  เฝ้ารอคนแล้วคนเล่าที่เดินผ่านไปมา เลือกชี้ชะตาของฉัน  และในที่สุดเวลางานของฉันก็มาถึง ชายรูปร่างสง่างาม ขาว ผิวใส  สูงโปร่ง จัดได้ว่าหน้าตาระดับนายแบบเลยทีเดียว อายุราว 23 ไม่เกินมากไปกว่านี้  เค้าเลือกฉันให้ไปปรนเปรอความต้องการของเค้า  สนองตัณหาที่พุ่งหล่านอยู่ในสมองของเค้า  ฉันสัมผัสได้ถึงความกระหายของเขา เขาพาฉันนั่งรถเบนซ์สีดำคันหรู พาไปจอดสนิทที่หน้าโรงแรมสูงตะหง่านริมแม่น้ำเจ้าพระยา   เมื่อลงจากรถเค้าก็กระวีกระวาดที่จะเปลื้องอาภรณ์ของฉันออก  สองมือ  สองสายตา  หนึ่งปากของเค้า รุมทึ้งอาภรณ์สีแดงของฉัน อย่างไม่ปราณี ทั้งหมดขาดกระจุยไม่มีชิ้นดี  แล้วเค้าก็ค่อย ๆใช้ปากอันอุ่นและหิวกระหายของเค้า ร่วมกับลิ้นที่ตวัดไปมา กับเรือนร่างเปล่าเปลือยของฉัน และแล้ว……….

             “อีเหี้ย มึงเปรี๊ยวนักเรอะ ควยเอ้ย!!   แค่นี้ก็ไม่ได้เรื่อง”

              นี่แหละชีวิตของคนขายเรือนร่าง

              นี่แหละชีวิตของคนที่พลีกายเพื่อสนองตัณหาความกระหายผู้อื่น

              นี่แหละชีวิตสาธารณะ

              ฉันผิดด้วยหรือที่เกิดมาไม่มีโอกาสดี ๆ เหมือนชีวิตอื่น ๆ

              ฉันผิดด้วยหรือที่เกิดมาเป็น.........

             “ระกำเปรี๊ยว”

             ใช่สิ ฉันมันเปรี๊ยว